Historia krawata

Skąd pochodzą krawaty

Najdawniejsze, istniejące ślady najwcześniejszej formy ówczesnego krawata udało się odnaleźć w grobowcu pierwszego chińskiego cesarza – Qin Shi Huang. To właśnie wszyscy żołnierze jego armii nazywanej Terakotową Armią mieli uwiązane na Swoich szyjach chusty, które wyglądem przypominały dzisiejszy krawat. W podobnego rodzaju chusty przyozdabiali Swój ubiór również żołnierze rzymscy. Szyje żołnierzy rzymskich zdobią tak samo chusty, które wiązane są na wzór wstążki, jak też takie, które przypominają prosty węzeł krawata, a wizerunek ten można odnaleźć na rysunkach armii w marmurze słynnej kolumny Trajana, która pochodzi aż ze 113 roku przed naszą erą. Wiele wieków później, bo w roku 1660 ówczesny król Francji – Ludwik XIV dokonał przeglądu Swych wojsk, a przede wszystkim regimentu chorwackich najemników. Ich kolorowe i jedwabne chusty, które wtedy nosili wszyscy oficerowie chorwaccy w takiej skali przyciągnęły uwagę Ludwika XIV, że oficjalnie nadał tej formacji miano Royal Cravattes, stąd właśnie pochodzi francuskie, pierwotne określenie krawata – cravate.

W późniejszym czasie krawaty weszły także na stałe do stroju samego króla, natomiast pieczę nad cravates króla sprawowała osoba nazywana cravatier. Niedługo potem moda na noszenie krawata zawędrowała również do Anglii, później zaś rozprzestrzeniła się na całą Europę. Do dzisiejszego dnia najelegantszy element męskiej garderoby, czyli krawat uważany jest za nieodłączny element eleganckiego stroju mężczyzny, czy chociażby samej koszuli. W Polsce zaś początkową nazwą krawata w latach siedemdziesiątych XX wieku był „zwis męski ozdobny”, a wprowadzenie tej śmiesznej dziś dla większości z nas nazwy jest najczęściej tłumaczone politycznymi względami. Niestety faktem jednak jest to, iż w tamtych czasach trwała mało komu dziś znana kampania na rzecz czystości polskiego języka i polegała głównie na wymyśleniu czysto polskich odpowiedników wszystkim wyrazom obcego pochodzenia. Nazwa zwis męski ozdobny na szczęście dla nas nie przyjęła się jednak zbyt dobrze w potocznym języku, jednak wciąż można usłyszeć ten zwrot w tzw. dowcipach „z epoki”.